მეღვინეობის ტრადიციები საქართველოსა და საფრანგეთის კულტურულ დისკუსში

ანოტაცია

აბ­სტრაქ­ტი. სა­ქარ­თვე­ლო­სა და საფ­რან­გეთ­ში მე­ვე­ნა­ხე­ო­ბა გა­ცი­ლე­ბით მე­ტია, ვიდ­რე უბ­რა­ლო სა­სოფ­ლო-სა­მე­ურ­ნეო საქ­მი­ა­ნო­ბა, ის ორი­ვე ქვეყ­ნის კულ­ტუ­რუ­ლი და ის­ტო­რი­უ­ლი იდენ­ტო­ბის გა­ნუ­ყო­ფე­ლი ნა­წი­ლია. სტა­ტი­ა­ში ტრა­დი­ცი­უ­ლი ქარ­თუ­ლი და ფრან­გუ­ლი მეღ­ვი­ნე­ო­ბის პრაქ­ტი­კის შე­და­რე­ბი­თი კვლე­ვაა წარ­მოდ­გე­ნი­ლი. გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი ყუ­რად­ღე­ბა გა­მახ­ვი­ლე­ბუ­ლია ქარ­თულ ქვევ­რზე და ფრან­გულ - შა­ტოს ღვი­ნო­ზე. ტე­რუ­ა­რის, კულ­ტუ­რუ­ლი მემ­კვიდ­რე­ო­ბის და იდენ­ტო­ბის კონ­სტრუქ­ცი­ის კონ­ცეფ­ცი­ე­ბის ანა­ლი­ზი და კვლე­ვა ღვი­ნოს წარ­მო­ა­ჩენს, რო­გორც ეროვ­ნუ­ლი იდენ­ტო­ბის ინ­სტრუ­მენტს. სა­ქარ­თვე­ლო­ში, ქვევ­რის მეღ­ვი­ნე­ო­ბის ტრა­დი­ცია, რო­მე­ლიც იუ­ნეს­კოს მი­ერ არა­მა­ტე­რი­ა­ლურ კულ­ტუ­რულ მემ­კვიდ­რე­ო­ბად არის აღი­ა­რე­ბუ­ლი, ან­ტი­კუ­რი ის­ტო­რი­ის ნა­წი­ლია: ვა­ზი და ღვი­ნო ცენ­ტრა­ლურ ად­გილს იკა­ვებს რე­ლი­გი­ურ, ეკო­ნო­მი­კურ და სო­ცი­ა­ლურ ცხოვ­რე­ბა­ში. საფ­რან­გეთ­ში, ტე­რუ­ა­რე­ბი და დი­დი მეღ­ვი­ნე­ო­ბის მა­მუ­ლე­ბი ხელს უწ­ყო­ბენ ეროვ­ნუ­ლი იდენ­ტო­ბის ჩა­მო­ყა­ლი­ბე­ბას, რო­მე­ლიც და­ფუძ­ნე­ბუ­ლია ხა­რის­ხზე, ექ­სპერ­ტი­ზა­სა და ად­გი­ლობ­რი­ვი ტე­რი­ტო­რი­ე­ბის პო­პუ­ლა­რი­ზა­ცი­ა­ზე. კვლე­ვა ასე­ვე ხაზს უს­ვამს გან­სხვა­ვე­ბებს იმას­თან და­კავ­ში­რე­ბით, თუ რო­გორ არის წარ­მოდ­გე­ნი­ლი ღვი­ნის მემ­კვიდ­რე­ო­ბა. სა­ქარ­თვე­ლო ღვი­ნის სიძ­ვე­ლეს, ოჯა­ხურ ტრა­დი­ცი­ა­სა და რი­ტუ­ა­ლებს ანი­ჭებს უპი­რა­ტე­სო­ბას, ხო­ლო საფ­რან­გე­თი უფ­რო დიდ ყუ­რად­ღე­ბას ამახ­ვი­ლებს ტე­რუ­ა­რე­ბის იე­რარ­ქი­ა­ზე, კლა­სი­ფი­კა­ცი­ებ­სა და Grand Crus („გრან კრუ“ უმაღ­ლე­სი ხა­რის­ხის ღვი­ნო) ღვი­ნო­ე­ბის სა­ერ­თა­შო­რი­სო იმიჯ­ზე. ამ გან­სხვა­ვე­ბე­ბის მი­უ­ხე­და­ვად, ორი­ვე ქვე­ყა­ნა აღიქ­ვამს ღვი­ნოს, რო­გორც ცოც­ხალ მემ­კვიდ­რე­ო­ბას.